Adorno's poetics of critique

شاعرانگی نقد آدورنو یک مطالعه انتقادی درباره تئودور دبلیو. آدورنو، منتقد فرهنگ مارکسیست، یکی از اعضای بنیانگذار مکتب فرانکفورت است که امروزه به طور گسترده به عنوان درخشان ترین نماینده آن در نظر گرفته می شود.
استیون هلملینگ اساساً به نوشته‌های دشوار آدورنو می‌پردازد، ویژگی‌ای که اکثر مفسران آن را تنها برای کنار گذاشتن آن در مسیر توضیح توضیحی «آنچه آدورنو می‌گوید» به آن اذعان می‌کنند. در مقابل، نوشتار پیچیده آدورنو تمرکز اصلی این مطالعه است، که شامل تحلیل دقیق پیچیده‌ترین متون آدورنو، به ویژه مشهورترین و پیچیده‌ترین اثر او، که با همکاری ماکس هورکهایمر، دیالکتیک روشنگری، نوشته شده است.
هلملینگ استدلال می‌کند که موتیف‌های کلیدی آدورنو - دیالکتیک، مفهوم، نفی، نقد درونی، صورت فلکی - نسخه‌هایی هستند نه فقط برای تفکر انتقادی، بلکه برای نوشتن انتقادی. از نظر آدورنو، کارآمدی نقد منوط به نحوه نگارش نقد است. هم در تئوری و هم در عمل، آدورنو «شاعر نقد» را ترغیب می کند که به اندازه هر چیز دیگری در «نظریه انتقادی» او انتقادی است.

Adorno's Poetics of Critique is a critical study of the Marxist culture-critic Theodor W. Adorno, a founding member of the Frankfurt school and widely regarded today as its most brilliant exponent.
Steven Helmling is centrally concerned with Adorno's notoriously difficult writing, a feature most commentators acknowledge only to set it aside on the way to an expository account of 'what Adorno is saying'. By contrast, Adorno's complex writing is the central focus of this study, which includes detailed analysis of Adorno's most complex texts, in particular his most famous and complicated work, co-authored with Max Horkheimer, Dialectic of Enlightenment.
Helmling argues that Adorno's key motifs - dialectic, concept, negation, immanent critique, constellation - are prescriptions not merely for critical thinking, but also for critical writing. For Adorno the efficacy of critique is conditioned on how the writing of critique is written. Both in theory and in practice, Adorno urges a 'poetics of critique' that is every bit as critical as anything else in his 'critical theory.