Administered Politics: Elite Political Culture in Sweden

چند سال پیش، که تازه از یک سال اقامت در استکهلم بازگشته بودم، اما عمیقاً غرق در ناخوشی آمریکایی اواخر دهه 1960 بودم، تصویری از سیاست گذاری سوئد ترسیم کردم که نقش سیاست گذاری تعمیم یافته ای را تعریف می کرد و به دنبال آن بودم که آن را مرتبط کنم. نقش هم در نگرش شهروندان و هم فرهنگ سیاسی نخبگان در سوئد. اگرچه به نظر می رسد که این طرح توسط سایر خارجی ها جدی گرفته شده است، من فکر می کنم منصفانه است که بگوییم واکنش اصلی دوستان و همکاران سوئدی من سرگرمی بود. وقتی بعداً (1970-1971) برای یک سال دیگر به استکهلم بازگشتم، متوجه شدم که در مهمانی‌ها به‌عنوان مردی معرفی می‌شوم که «آن طرح شگفت‌انگیز منسوخ از نحوه کارکرد سیاست سوئد را نوشته بود، هه، هه. "یا، من را به عنوان آمریکایی یاد می کنند که مانند مارکیز چایلدز چند سال قبل، "تبلیغات ما را باور می کرد. البته در سال‌های 1970-1971، محیط سیاسی سوئد نسبت به سال‌های 1967-1968 پر شورتر شده بود. در واقع، در طول آن سال، همکاران سرگرم‌کننده‌ام خود را درگیر یک اقدام اعتصابی علیه دولت می‌دانستند. بخشی از مجموعه ای احساسی از این قبیل اقدامات که برخی ناظران فکر می کردند اکثر خدمات عمومی را متوقف می کند. پرتره من تحت تأثیر آشفتگی سوئدی در سالهای 1970 و 1971 قرار گرفته است.

Several years ago, freshly returned from a year in Stockholm but deeply en­ meshed in the American Malaise of the late 1960's, I sketched out an image of Swedish policy-making that defined a generalized policy-making role and sought to relate that role to both citizen attitudes and the elite political culture 1 in Sweden. Although that sketch seems to have been taken seriously by other foreigners, I think it is fair to say that the principal reaction of my Swedish friends and colleagues was amusement. When I later (1970-71) returned for another year in Stockholm, I found myself being introduced at parties as the man who had written ''that marvelously out-of-date sketch of how Swedish politics used to work-hah, hah. " Or, I would be referred to as the American who, like Marquis Childs some years earlier, "believed our propaganda. " By 1970-71, of course, the Swedish political environment had become more boisterous than it had been in 1967-68. Indeed, during the course of that year my amused colleagues found themselves enmeshed in a strike action against the government that was part of an emotional series of such actions that some observers thought would bring most public services to a halt. If my earlier portrait had been influenced (too much, they thought) by the American Malaise in which I was implicated, so must their later reaction to my portrait have been influenced (too much, I thought) by the Swedish Turmoil of 1970 and 1971.