Adhesion-GPCRs: Structure to Function

پس از تکمیل پروژه ژنوم انسانی، بیش از 800 ژن گیرنده 1 جفت شده با پروتئین G (GPCR) که به پنج دسته تقسیم می شوند، شناسایی شدند. این گیرنده‌ها مجموعه‌ای از محرک‌ها، از جمله پپتیدها، یون‌ها، آنالوگ‌های لیپیدی، نور و بو را به شیوه‌ای متمایز حس می‌کنند. متعاقباً، آنها یک سیگنال از مجموعه لیگاند-گیرنده را به پاسخ های سلولی متعدد تبدیل می کنند. اهمیت GPCR ها بیشتر در این واقعیت منعکس می شود که آنها رایج ترین هدف برای داروهای درمانی در 2 طیف گسترده ای از اختلالات انسانی را تشکیل می دهند. تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی GPCRها سیستم طبقه‌بندی GRAFS را تولید کرد که GPCRها را به پنج خانواده مجزا تقسیم می‌کند: گیرنده‌های گلوتامات، رودوپسین، چسبندگی، موخوره/طعم ۲ و سکرتین. خانواده چسبندگی-GPCR 2 را می توان بیشتر به هشت گروه تقسیم کرد. رشته زیست شناسی چسبندگی-GPCR در واقع به اندازه کافی بزرگ شده است که نیاز به حجم اختصاصی صرفاً به این رشته دارد. مشارکت کنندگان این کتاب تلاش شجاعانه ای برای پرداختن به مفاهیم کلیدی زیست شناسی چسبندگی-GPCR، از جمله تکامل و بیوشیمی چسبندگی-GPCR انجام داده اند. بحث های گسترده ای در مورد ماهیت عملکردی این گیرنده ها در طول توسعه، پاسخ ایمنی و تومورزایی وجود دارد. در نهایت، فصل‌هایی وجود دارد که به سیگنال‌دهی چسبندگی-GPCR اختصاص داده شده است، حوزه‌ای که تحقیقات شدیدی دارد.

Upon completion of the human genome project over 800 G protein-coupled receptor 1 (GPCR) genes, subdivided into five categories, were identified. These receptors sense a diverse array of stimuli, including peptides, ions, lipid analogues, light and odour, in a discriminating fashion. Subsequently, they transduce a signal from the ligand–receptor complex into numerous cellular responses. The importance of GPCRs is further reflected in the fact that they constitute the most common target for therapeutic drugs across a 2 wide range of human disorders. Phylogenetic analysis of GPCRs produced the GRAFS classification system, which subdivides GPCRs into five discrete families: glutamate, rhodopsin, adhesion, frizzled/taste2 and secretin receptors. The adhesion-GPCR family 2 can be further subdivided into eight groups. The field of adhesion-GPCR biology has indeed become large enough to require a volume dedicated solely to this field. The contributors to this book have made a courageous effort to address the key concepts of adhesion-GPCR biology, including the evolution and biochemistry of adhesion-GPCRs; there are extensive discussions on the functional nature of these receptors during development, the immune response and tumourgenesis. Finally, there are chapters dedicated to adhesion-GPCR signalling, an area of intense investigation.