Acute Coronary Care 1987

در طول 25 سالی که مراقبت‌های حاد عروق کرونر در بخش‌های مراقبت‌های کرونر متمرکز شده‌اند، سه مرحله اصلی وجود داشته است: I. پیشگیری از مرگ ناشی از آریتمی. II. پیشگیری از مرگ ناشی از نارسایی میوکارد؛ و III. محدودیت اندازه انفارکتوس در دو مرحله اخیر، مفهوم دوره طولانی استراحت برای بیمار به طور کلی و قلب به طور خاص برای به حداقل رساندن نیازهای متابولیک میوکارد نقض شده است. در طول مرحله دوم مراقبت از کرونری، بیماران مبتلا به نارسایی میوکارد اقدامات تهاجمی را برای افزایش کار قلبی از طریق افزایش پیش بار، کاهش پس بار و افزایش مستقیم اینوتروپی دریافت کردند. اعتقاد بر این بود که شوک قلبی واقعی آنقدر غیرقابل برگشت است که با وجود خطر گسترش ناحیه میوکارد ایسکمیک باید با تلاش های شدید برای بهبود برون ده قلبی از آن جلوگیری کرد. با این حال، فاز دوم حداقل کاهش کلی در مرگ و میر ایجاد کرد. در بخش اولیه فاز III، محدودیت اندازه انفارکتوس میوکارد (MI) با کاهش نیازهای متابولیک میوکارد از طریق عوامل مسدودکننده کانال بتا آدرنرژیک یا کلسیم انجام شد. ما در حال حاضر چندین سال در بخش دوم مرحله III مراقبت های عروق کرونر هستیم که در آن ابزار اصلی برای محدود کردن اندازه MI، بازیابی جریان خون کرونر است.

During the 25 years since acute coronary care was focused into Coronary Care Units there have been three major Phases: I. prevention of death caused by arrhythmias; II. prevention of death due to myocardial failure; and III. limitation of infarct size. In the latter two Phases, there has been infringement upon the time honored concept of a prolonged period of rest for the patient in general and the heart in particular to minimize myocardial metabolic demands. During the second Phase of coronary care, patients with myocardial failure received aggressive measures to increase cardiac work via increase in preload, decrease in afterload, and direct increase in inotropy. It was believed that true cardiogenic shock was so irreversible that it should be prevented by vigorous efforts to improve the cardiac output despite the risk of extending the area of ischemic myocardium. However, Phase II produced minimal overall reduction in mortality. In the initial part of Phase III, myocardial infarct (MI) size limitation was attempted by reducing myocardial metabolic demands via either beta adrenergic or calcium channel blocking agents. We are currently several years into the second part of Phase III of coronary care where the principle means of limiting MI size is restoration of coronary blood flow.