ACE Inhibitors in Hypertension: A Guide for General Practitioners

مهارکننده‌های ACE یکی از هیجان‌انگیزترین و جالب‌ترین پیشرفت‌های پزشکی اخیر هستند. آنها با فرآیندهای پاتوفیزیولوژیک بیماری های قلبی عروقی با دقت شگفت انگیزی مطابقت دارند و محرک ثابتی برای کسب درک بیشتر از مکانیسم های درگیر و نحوه عملکرد خود داروها هستند. هنوز چیزهای زیادی برای آموختن وجود دارد، به ویژه در مورد اثرات گسترده تر داروها، نحوه دقیق و محل اثر آنها و در مورد تفاوت بین آماده سازی های مختلف. مهارکننده‌های ACE برای بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی مزمن قلب سود ثابتی دارند و جدیدترین داروهای مورد استفاده در درمان فشار خون بالا هستند. علاقه به درمان فشار خون بالا به موازات توسعه داروهای کاهش دهنده فشار خون و درک این موضوع است که پیش آگهی طولانی مدت می تواند به طور قابل توجهی بهبود یابد. درمان پرفشاری خون در مراحلی به دنبال توسعه داروهای متوالی مؤثرتر پیشرفت کرده است که هر کدام به بخش بیشتری از بیماران اجازه می دهد تا با عوارض جانبی کمتر و کمتری درمان شوند. اول، عوامل مسدودکننده گانگلیون مانند هگزامتونیوم و گوان اتیدین چشم انداز بیماران مبتلا به فشار خون بدخیم را تغییر دادند اما برای استفاده معمول در سایر اشکال فشار خون بسیار ناخوشایند بودند.

ACE inhibitors are one of the most exciting and interesting of recent medical developments. They fit the patho-physiologica1 processes of cardiovascular disease with fascinating precision and are a constant stimulus to the acquisition of greater understanding of the mechanisms involved and of the mode of action of the drugs themselves. There is still much to be learned, especially about the wider effects of the drugs, their precise mode and site of action and about differences between the different preparations. ACE inhibitors are of proven benefit to patients with chronic congestive heart failure and are the latest in the series of drugs used in the treatment of hypertension. Interest in the treatment of hypertension has paralleled the development of hypotensive drugs and the realisation that long-term prognosis could be significantly improved. The treatment of hypertension has progressed in stages following the development of a succession of increasingly effective drugs, each allowing a greater proportion of patients to be treated with fewer and fewer side-effects. First, the ganglion-blocking agents such as hexamethonium and guan­ ethidine transformed the outlook for patients with malignant hypertension but proved too unpleasant for routine use in other forms of hypertension.