A Woman's Wartime Journal: A Woman's Wartime Journal: an Account of the Passage Over a Georgia Plantation of Sherman's Army on the March to the Sea... .

اگرچه زندگی روستایی جنوب لزوماً از زمان جنگ داخلی تغییر کرده است، من شک دارم که در کل جنوب مکانی وجود داشته باشد که کمتر از مزرعه بورج، نزدیک کاوینگتون، جورجیا تغییر کرده باشد. و من در کل کشور جایی را نمی شناسم که بهتر است در بهار دوباره آن را ببینم - بهار گرجستان، زمانی که هوا مانند بخاری مقوی است که از زمین تقطیر شده است، از درختان کاج، درختان لاله، درختان مرهم گیلعاد. (یا به قول سیاهپوستان درختان \"بام\")، درختان یهودای شکوفه، سیب خرچنگ جورجیا، صورتی و سفید سگ گلی، شکوفه هلو، ویستاریا، درختچه شیرین، بنفشه سگی، بنفشه پانسی، رز چروکی، پیچ امین الدوله وحشی ، آزالیا، و سبز نازک درختان جدید که همگی به صورت محلول در زیر نور خورشید حمل می شوند.

این نشان دهنده وفاداری مزرعه به سنت های قدیمی خود است که اگرچه از آن زمان بیش از شصت بهار آمده و رفته است. شرمن و ارتشش از مزارع پنبه قرمز اطراف خانه مزرعه عبور کردند، و اگرچه نام خانوادگی برج سال ها پیش با خانم توماس بورگ، که بخشی از مجله دوران جنگش بدنه این کتاب را تشکیل می دهد، از بین رفت، اما این مکان همچنان ادامه دارد. با نام او و همسرش شناخته شود، همانطور که قبل از جنگ داخلی در آنجا اقامت داشتند. برخی از سیاهپوستان ذکر شده در مجله هنوز در کلبه‌های مزرعه زندگی می‌کنند و تقریباً همه نسل جوان فرزندان یا نوه‌های برده‌های سابق خانم برگ هستند.

Though Southern rural life has necessarily changed since the Civil War, I doubt that there is in the entire South a place where it has changed less than on the Burge Plantation, near Covington, Georgia. And I do not know in the whole country a place that I should rather see again in springtime - the Georgia springtime, when the air is like a tonic vapor distilled from the earth, from pine trees, tulip trees, balm-of-Gilead trees (or "bam" trees, as the negroes call them), blossoming Judas trees, Georgia crab-apple, dogwood pink and white, peach blossom, wistaria, sweet-shrub, dog violets, pansy violets, Cherokee roses, wild honeysuckle, azalia, and the evanescent green of new treetops, all carried in solution in the sunlight.

It is indicative of the fidelity of the plantation to its old traditions that though more than threescore springs have come and gone since Sherman and his army crossed the red cottonfields surrounding the plantation house, and though the Burge family name died out, many years ago, with Mrs. Thomas Burge, a portion of whose wartime journal makes up the body of this book, the place continues to be known by her name and her husband's, as it was when they resided there before the Civil War. Some of the negroes mentioned in the journal still live in cabins on the plantation, and almost all the younger generation are the children or grandchildren of Mrs. Burge's former slaves.