A Model for Personality

H. J. Eysenck این کتاب مقدمه ای برای تحقیقات شخصیتی نیست، کتاب درسی نیست و مهمتر از همه الگوی شخصیت نیست. عنوان، مدلی برای شخصیت، عمداً انتخاب شد تا نشان دهد که ما در اینجا به بحث در مورد چگونگی ساخت مدل‌ها در این زمینه، کارکردهای آن‌ها و اینکه آیا چنین مدل‌ها یا پارادایم‌هایی می‌توانند با مزیت در این زمینه تولید شوند، می‌پردازیم. مرحله توسعه یکی از جنبه‌های خاص شخصیت، درون‌گرایی برون‌گرایی (E)، برای نمونه‌ای از خواسته‌هایی که از چنین بحثی بیرون می‌آیند، انتخاب شده است. پیشنهاد نمی شود که شخصیت و E مترادف باشند - فقط این که این بعد خاص شاید بهتر از هر بعد دیگری شناخته شده باشد، بیش از هر بعد دیگری روی آن کار تجربی انجام شده است و زیرساخت نظری بهتری به دست آورده است، و پیوندهای بیشتری با ژنتیک و فیزیولوژی پیدا کرده است. ، از هر دیگری. از این رو به نظر می رسد که به احتمال زیاد به عنوان نمونه ای از این که چگونه یک مدل رضایت بخش از شخصیت می تواند در نهایت ساخته شود، به نظر می رسد. ه. با قیاس با E. سایر ابعاد شخصیت، مانند روان رنجورخویی-ثبات یا روان تیک-عملکرد ابرخود، در بحث ذکر شده است، اما فقط زمانی که با E همپوشانی یا ارتباط متقابل داشته باشند. کتاب از E به عنوان مثال برای نشان دادن راه استفاده می کند. که در آن می توان مدلی از شخصیت ساخت، اما به هیچ وجه خلاصه ای از همه چیزهایی نیست که در مورد E.

H. J. Eysenck This book is not an introduction to personality research, it is not a textbook, and above all it is not a model of personality. The title, A Modelfor Personality, was chosen on purpose to indicate that we are here concerned with a discussion of how models in this field ought to be constructed, what their functions were, and whether such models or paradigms could with advantage be produced at this stage of development. One particular aspect of personality, extraversion­ introversion (E), has been chosen to exemplify the desiderata which emerge from such a discussion. It is not suggested that personality and E are synonymous - merely that this particular dimension is perhaps better known than any other, has had more experimental work done on it than any other and has acquired a better theoretical substructure, and more links with genetics and physiology, than any other. Hence it seems most likely to serve as an example of how a satisfactory model of personality might ultimately be constructed, i. e. by analogy with E. Other dimensions of personality, such as neuroticism-stability or psycho tic­ ism-superego functioning, are mentioned in the discussion, but only when they overlap or interrelate with E. The book uses E as an example to illustrate the way in which a model of personality can be constructed, but it is in no way a summary of all that is known about E.