The Evolution and Significance of the Cuban Revolution: The Light in the Darkness

این کتاب جنبش انقلابی کوبا از سال 1868 تا 1959 را به عنوان یک فرآیند پیوسته تفسیر می‌کند که به دنبال استقلال سیاسی و دگرگونی اجتماعی و اقتصادی ساختارهای استعماری و نواستعماری بود. کوبا نماد امید برای جهان سوم است. انقلاب کوبا قدرت را از نخبگان ملی تابع سرمایه خارجی گرفت و به دست مردم سپرد. و متعاقباً ساختارهای جایگزین دموکراسی مردمی را توسعه داد که برای حفظ نمایندگان مردم در قدرت عمل کرده است. در حالی که کوبا پافشاری کرده است، مردم جهان سوم که توسط پروژه نئولیبرالی سرنگون شده اند، جنبش اجتماعی و زندگی سیاسی پیدا کرده اند، تجدیدی که به ویژه در آمریکای لاتین و جنبش عدم تعهد مشهود است. در عین حال، اقتصاد جهانی سرمایه‌داری به طور فزاینده‌ای ناپایداری خود را آشکار می‌کند و نخبگان جهانی ناتوانی خود را در پاسخ به یک بحران جهانی چندوجهی و پایدار نشان می‌دهند. این پویایی ها شرایطی را برای انقلاب های سوسیالیستی دموکراتیک مردمی در شمال ایجاد می کند.

The book interprets the Cuban revolutionary movement from 1868 to 1959 as a continuous process that sought political independence and social and economic transformation of colonial and neocolonial structures. Cuba is a symbol of hope for the Third World. The Cuban Revolution took power from a national elite subordinate to foreign capital, and placed it in the hands of the people; and it subsequently developed alternative structures of popular democracy that have functioned to keep delegates of the people in power. While Cuba has persisted, the peoples of the Third World, knocked down by the neoliberal project, have found social movement and political life, a renewal that is especially evident in Latin America and the Non-Aligned Movement. At the same time, the capitalist world-economy increasingly reveals its unsustainability, and the global elite demonstrate its incapacity to respond to a multifaceted and sustained global crisis. These dynamics establish conditions for popular democratic socialist revolutions in the North.