Plato’s Socrates, Philosophy and Education

این کتاب برای خوانندگان "عمل فلسفی" غیررسمی سقراط افلاطون برای یادگیری از طریق پرسشگری در جمع دیگران تهیه شده است. در انجام این کار، نویسنده با سقراط افلاطون، به قول جان دیویی، به عنوان «فیلسوف دراماتیک، ناآرام، جوینده مشارکتی» دیالوگ‌ها مواجه می‌شود که دیدگاهش نسبت به آموزش و یادگیری منحصربه‌فرد است: (1) به طور فعال بر روی آن متمرکز است دنبال کردن شکلی از درک فلسفی غیرقابل تقلیل به حقیقت با ماهیت گزاره‌ای، که «انتقال» از شاگرد به شاگرد را به چالش می‌کشد؛ (2) «در راه» آموزش و یادگیری دائمی را در بر می‌گیرد که فضایل را مورد بازجویی قرار می‌دهد، یا «زندگی خوب» از طریق تمرین دیالکتیک، تجدید مداوم تلاش برای درک عمیق‌تر چیزها با بازگشت به، ارزیابی مجدد و اصلاح سؤالاتی است که در ابتدا در مورد «زندگی خوب» مطرح شده بود. در واقع، فلسفه سقراطی زندگی زیر سؤال بردن جنبه‌های هستی است که بیشترین سؤال را دارند؛ و (3) می‌پذیرد که یادگیری فرآیندی است که توسط تحقیق دیالکتیکی هدایت و ساختار می‌یابد، و در حال حاضر درون آن نهفته است و تنها به دلیل آشکار شدن آن ممکن است. خود فرآیند، یعنی یادگیری، هدفی نیست که به نوعی خارج از دیالکتیک به عنوان محصول نهایی آن قرار گیرد، که به اشتباه نشان می دهد که روش یا عمل یکبار مصرف است. زیرا یادگیری تنها از طریق گفتگوی جمعی مداوم و پایدار اتفاق می افتد.

This book develops for the readers Plato’s Socrates’ non-formalized “philosophical practice” of learning-through-questioning in the company of others. In doing so, the writer confronts Plato’s Socrates, in the words of John Dewey, as the “dramatic, restless, cooperatively inquiring philosopher" of the dialogues, whose view of education and learning is unique: (1) It is focused on actively pursuing a form of philosophical understanding irreducible to truth of a propositional nature, which defies “transfer” from practitioner to pupil; (2) It embraces the perennial “on-the-wayness” of education and learning in that to interrogate the virtues, or the “good life,” through the practice of the dialectic, is to continually renew the quest for a deeper understanding of things by returning to, reevaluating and modifying the questions originally posed regarding the “good life.” Indeed Socratic philosophy is a life of questioning those aspects of existence that are most question-worthy; and (3) It accepts that learning is a process guided and structured by dialectic inquiry, and is already immanent within and possible only because of the unfolding of the process itself, i.e., learning is not a goal that somehow stands outside the dialectic as its end product, which indicates erroneously that the method or practice is disposable. For learning occurs only through continued, sustained communal dialogue.