Contagion, Isolation, and Biopolitics in Victorian London

این کتاب تاریخچه شبکه گسترده بیمارستان‌های تب و آبله لندن است که توسط هیئت پناهندگان متروپولیتن بین سال‌های 1870 و 1900 ساخته شده است. این زیرساخت عمومی از نظر اندازه و گستره بی‌سابقه، فناوری جدیدی برای پیشگیری از بیماری‌ها - ایزوله کردن - افتتاح کرد. لندنی‌هایی که از بیماری‌های عفونی رنج می‌بردند، خود را به اشکال گسترده‌ای از نظارت، حذف و بازداشت تسلیم کردند، که آنها را به روش‌های کاملاً جدیدی برای علم و دولت خوانا کرد. انزوا در مقیاس توده ای معنای اپیدمی های شهری را دگرگون کرد و روابط جدید بحث برانگیز بین سلامت، شهروندی و فضاهای حکمرانی مدرن را معرفی کرد. این کتاب جذاب که سرشار از منابع آرشیوی و تصاویر است، تجزیه و تحلیل نوآورانه ای را در تقاطع پزشکی پیشگیرانه و لیبرالیسم دوران ویکتوریا ارائه می دهد.

This book is a history of London’s vast network of fever and smallpox hospitals, built by the Metropolitan Asylums Board between 1870 and 1900. Unprecedented in size and scope, this public infrastructure inaugurated a new technology of disease prevention—isolation. Londoners suffering from infectious diseases submitted themselves to far-reaching forms of surveillance, removal, and detention, which made them legible to science and the state in entirely new ways. Isolation on a mass scale transformed the meaning of urban epidemics and introduced contentious new relationships between health, citizenship, and the spaces of modern governance. Rich in archival sources and images, this engaging book offers innovative analysis at the intersection of preventive medicine and Victorian-era liberalism.