Children in the Anthropocene: Rethinking Sustainability and Child Friendliness in Cities

این کتاب در دنیایی که به سرعت در حال شهرنشینی است، نیاز به شناخت جوامع بوم‌شناختی را که در شهرها زندگی می‌کنیم و برای توسعه اخلاقیات برای همه موجودات (انسانی و غیر انسانی) در این زمینه توضیح می‌دهد. کودکان و روابط درهم تنیده آنها با جهان انسان و جهان بیش از انسان در مرکز تحقیقات شهرهای بولیوی و قزاقستان قرار دارد که چالش های آینده آنتروپوسین را بررسی می کند. نویسنده این روابط را با استفاده از تکنیک‌های درون‌کنشی، پراش و روی قوم‌نگاری بررسی می‌کند تا پیچیدگی‌های زندگی کودکان را آشکار کند. این ابزارها توسط یک چارچوب نظری پشتیبانی می‌شوند که از ادبیات ماتریالیستی و پسا انسان‌گرایانه استفاده می‌کند. این اثر از طریق داستان‌های غنی و پیچیده‌ای از اهمیت فضا-زمان در شهرها، صدای کودکان را با انبوهی از افراد دیگر پیوند می‌دهد تا به این سؤال بپردازد که کودک بودن در عصر آنتروپوسن به چه معناست.

This book elaborates the need, in a rapidly urbanizing world, for recognition of the ecological communities we inhabit in cities and for the development of an ethics for all entities (human and non-human) in this context. Children and their entangled relations with the human and more-than-human world are located centrally to the research on cities in Bolivia and Kazakhstan, which investigates the future challenges of the Anthropocene. The author explores these relations by employing techniques of intra-action, diffraction and onto-ethnography in order to reveal the complexities of children’s lives. These tools are supported by a theoretical framing that draws on posthumanist and new materialist literature. Through rich and complex stories of space-time-mattering in cities, this work connects children’s voices with a host of others to address the question of what it means to be a child in the Anthropocene.