Violeta Parra’s Visual Art: Painted Songs

این کتاب هنرهای تجسمی ویولتا پارا را بررسی می‌کند و بر گلدوزی‌های او (arpilleras)، نقاشی‌ها، کلاژهای پاپیه ماشه و مجسمه‌های او تمرکز دارد. پارا یکی از هنرمندان و نوازندگان بزرگ شیلی است، اما هنر تجسمی او نسبتا ناشناخته است. تلفیقی از تصاویر پیچیده او از موسیقی و فرهنگ محلی شیلی با کهن الگوها در هنر غربی منجر به مجموعه ای ترکیبی از آثار می شود. دورگه گرایی پارا داستان این کتاب است، که در آن دیلون «آوازهای نقاشی شده» پارا، ماهیت هیجان انگیز خلاقیت های او و نحوه تبدیل ایده ها از موسیقی و شعر او به هنر بصری او را بررسی می کند. این کتاب سه جریان فکری را در هنر پارا شناسایی می کند: رابطه آن با نقوش از فرهنگ عامه و شفاهی شیلی. ارتباط آن با آثار دیگر هنرمندان مدرن؛ و رابطه آن با مضامین موسیقی اعتراضی او. این استدلال می کند که تفسیرهای پارا در مورد نابرابری و بی عدالتی امروزه به اندازه پنجاه سال پیش طنین انداز است. دیلون همچنین با در نظر گرفتن پیوندهای آن با سوررئالیسم، هنر پاپ و جنبش نقاشی دیواری مکزیکی، همگرایی بین هنر پارا و آثار دیگر هنرمندان مدرن قرن بیستم را بررسی می کند. پارا در نمایشگاه های هنری روباز، موزه ها و مراکز فرهنگی و همچنین در مکان های معتبری مانند موزه هنر مدرن برزیل (موزه هنر مدرن در برزیل) و موزه هنرهای تزئینی (موزه هنرهای تزئینی) در پاریس به نمایش گذاشته شد. . این کتاب بازتاب فعالیت اجتماعی پارا است که از طریق نمایشگاه های او در این مراکز و همچنین از طریق مرکز فرهنگی خود La carpa de la reina بیان شده است.

This book explores Violeta Parra’s visual art, focusing on her embroideries (arpilleras), paintings, papier-mâché collages and sculptures. Parra is one of Chile’s great artists and musicians, yet her visual art is relatively unknown. Her fusion of complex imagery from Chilean folk music and culture with archetypes in Western art results in a hybrid body of work. Parra’s hybridism is the story of this book, in which Dillon explores Parra’s ‘painted songs’, the ekphrastic nature of her creations and the way ideas translate from her music and poetry into her visual art. The book identifies three intellectual currents in Parra’s art: its relationship to motifs from Chilean popular and oral culture; its relationship to the work of other modern artists; and its relationship to the themes of her protest music. It argues that Parra’s commentaries on inequality and injustice have as much resonance today as they did fifty years ago. Dillon also explores the convergence between Parra’s art and the work of other modern twentieth-century artists, considering its links to Surrealism, Pop Art and the Mexican Muralism Movement. Parra exhibited in open-air art fairs, museums and cultural centres as well as in prestigious venues such as Museu de Arte Moderna do Brasil (the Museum of Modern Art in Brazil) and the Musée des Arts Décoratifs (Museum of Decorative Arts) in Paris. This book reflects on Parra’s socially-engaged work as it was expressed through her exhibitions in these centres as well as in through own cultural centre La carpa de la reina.