Self-Organization and the City

شهرها برای اولین بار بیش از پنج هزار سال پیش به وجود آمدند. نحوه برخورد با این موجودات تا حدی جذاب و تا حدی ترسناک بشر، چه از نظر عملی و چه از نظر فکری، به همه ما مربوط می شود و به ویژه چالشی منطقه ای را برای برنامه ریزان شهری ایجاد می کند. هر دوره تاریخی نگرش های خاص خود را در ارتباط با "زیتگایست" داشته است. بر این اساس، برنامه ریزی و هدایت شهرها بر اساس معیارهای کاملاً متفاوتی صورت گرفت. اما با وجود این تفاوت ها، مفهوم برنامه ریزی و هدایت سنگ بنای برخورد ما با شهرها بوده و هست. با این وجود، معضل برنامه ریز روز به روز بیشتر نمایان می شود: شهرها و کلان شهرها غیرقابل برنامه ریزی به نظر می رسند. جووال پرتغالی در این کتاب ایده جدیدی را مطرح می کند: شهرها سیستم های خود سازماندهی هستند. او برای اثبات مفهوم انقلابی خود از چندین روش به هم پیوسته استفاده می کند. از یک طرف، و برای خوشحالی من، او در استدلال های خود از ابزارهای نظری توسعه یافته در زمینه بین رشته ای هم افزایی استفاده می کند. از سوی دیگر، به طور مشترک با همکارانش، محاسبات مدل دقیقی را روی شبکه های سلولی انجام داده است. برای من بسیار لذت بخش و تجربه فوق العاده ای بود که در طول چندین سال در مورد این مفاهیم با جووال پرتغالی صحبت کردم. من مکرراً و عمیقاً تحت تأثیر روشی قرار گرفتم که او پیوندهای عمیق و غالباً شگفت‌انگیزی با سایر زمینه‌های علم ایجاد کرد.

Cities first came into existence more than five thousand years ago. How to deal with these partly fascinating, partly frightening creatures of mankind, both practically and intellectually, concerns all of us and, in particular, presents areal challenge to city planners. Each historical epoch has had its own par­ ticular attitudes associated with the "Zeitgeist". Accordingly, the planning and steering of cities were based on quite different criteria. But in spite of these differences, the concept of planning and steering was, and still is, the cornerstone of our dealing with cities. Nevertheless, the planner's dilemma is becoming more and more visible: cities and megacities seem to be un­ plannable. In this book, Juval Portugali intro duces a new idea: Cities are self­ organizing systems. To substantiate his revolutionary concept, he uses several interlinked methods. On the one hand, and to my own delight, he employs in his arguments theoretical tools developed in the interdisciplinary field of synergetics. On the other hand, jointly with his co-workers, he has performed detailed model calculations on cellular nets. It has been a great pleasure and a wonderful experience for me to discuss these concepts with Juval Portugali over a number of years. I was repeatedly and deeply impressed by the way he established profound and often surprising links to other fields of science.