浙江省非物质文化遗产代表作丛书：余姚姚剧（Chinese Intangible Cultural Heritage:YuYao Theater Arts (Yu Yao Yao Ju) )

یویائو یک خاک فرهنگی غنی با سابقه طولانی اپرا است. در اوایل دوره پیش از شین، پرستش توتم و اجرای رقص نوئو در منطقه یائوجیانگ ظاهر شده بود. در سلسله هان، اپرای جیائودیان و اپرای عروسکی پس از جمع آوری و ادغام گسترده، چندین بار توسعه یافتند و \"صد اپرا\" نامیده شدند. اثر معرف اپرا بایکسی را باید «هوانگ گونگ دریای چین شرقی» نامید. \"هوانگ گونگ دریای چین شرقی\" یک افسانه عامیانه در شرق ژجیانگ است که توسط هنرمندان عامیانه پردازش شد و به تدریج به یک برنامه نمایشی تبدیل شد که به شکل مهمی از سرگرمی برای مردم منطقه یائوجیانگ تبدیل شده است. در سلسله تانگ، نمایش نظامی رونق گرفت و از شائوکسینگ به یویائو جریان یافت. پس از تولید این درام در سلسله سونگ، برای مدت طولانی در میان مردم در جنوب رودخانه یانگ تسه پخش می شد. در آن زمان، نمایشگاه‌های معابد، تالارهای اجدادی، گولان و خانه‌های کاشی در دو سوی رودخانه یائو پر رونق بودند، اجراهای اپرا در مناطق شهری و روستایی یویائو رواج داشت و مهارت‌های مختلف برای مدتی مشهور شد. اپرای جنوب در اوایل سلسله مینگ محبوب بود و اپرا در یویائو و مناطق مجاور آن بسیار پررونق بود. لو رونگ \"یادداشت های متفرقه درباره شویوان\" از سوابق سلسله مینگ: \"هایان در جیاکسینگ، یویائو در شائوکسینگ، سیکسی در نینگبو، هوانگیان در تایژو، و یونگجیا در ونژو همگی دارای عادات عالی هستند و به عنوان \"بازیکنان\" شناخته می شوند. با وجود اینکه آنها از خانواده های خوبی هستند.\" خجالت نکشید. \"بعد از اواسط سلسله چینگ، فعالیت های نمایشی بیشتر شد و اجراها در طول سال ادامه یافت. مانند اپرای دنگتو در ماه اول، اپرای گوانین در نمایشگاه معبد لوچنگ در فوریه، اپرای نمایش معبد دونگیو رژه در ماه مارس، \"اپرا جیا\" در آوریل، اپرای معبد گواندی در ماه مه، اپرای اژدها کینگ در ژوئن، و اپرای غروب در ژوئیه (یعنی «اپرا مولیان»)، «سکوی رودخانه» در ماه اوت، اجرای شهر خدا در سپتامبر، و اپرای نمایشگاه معبد خوشان در اکتبر. درام سالن کنسرت انقلاب زمستانی \"درام انقلاب زمستانی\" نیز نامیده می شود. علاوه بر این، نمایش‌های ملخ برای استقبال از ژنرال بودیساتوا، نمایشنامه نیو تایپینگ برای محافظت از گاوهای مزرعه، و همچنین نمایش‌های کینگمیائو، نمایش‌های فنگشان و نمایش‌های برآورده‌کننده آرزو وجود دارد. هنگامی که هوانگ زونگشی صحنه نمایشگاه معبد را در \"یائوجیانگ چونشه فو\" توصیف کرد، نوشت: \"در سال بینگین، یو ییشیان ژونگ دوانگ گونگ برای عبادت حکیمان محلی رفت و چند روز در شهر ماند تا در جلسه شرکت کند. خدایان رقابت، و کل کشور به یک تور وحشی رفتند... .داستان یو چو، اجرای اصلی مردمی حیاط، زمین را از قایق تغییر می دهد، چرخ مخفیانه می چرخد ​​و در پایان آرک، نوازندگان انتخاب نمی‌شوند، اما به دختران جوان دستور داده می‌شود که نقش را پر کنند، دانه‌های صورتی فرستاده می‌شوند، مروارید و هیبیسکوس زیبا هستند، خدایان مهربان هستند، به اگر شب و روز...» علاوه بر کان اپرا، اجراها در این زمان نیز شامل Diaoqiang، Luantan، Mulian Opera، انواع رپ و هنرهای عامیانه، آتش اجتماعی عامیانه و غیره است. در این میان، گروه Luantan (Shaoxing Taipan) بیشترین اجرا را دارد. به دلیل نیاز بازیگری، معابد در مکان‌های مختلف صحنه‌های وانیانی را ثابت کرده‌اند و تقریباً در هر روستایی زمین خشک‌کنی برای برپایی صحنه چمن برای اجرا وجود دارد. طبق آمار ناقص، تا سال 1949، 175 صحنه ثابت در یویائو وجود داشت، مانند معابد و سالن های اجدادی که به نمایش های تئاتر اختصاص یافته بودند، از جمله، صحنه معروف معبد Xiansheng در روستای Lutingzhong، که در سلسله سانگ جنوبی ساخته شده بود، دارای براکت است. و برآمدگی، Caojing Panlong، معماری نفیس و متمایز است. دوبیتی های اپرا در اکثر تئاترها در جاهای مختلف وجود دارد، مانند «وفاداری، فرزندسالاری و عدالت باید توجه شود، عاشقانه عمدی نیست»، «اما با حساب و کتاب دیدنش بی ثمر است. نیت ها پاداش می گیرند و همیشه در آینده با هم ملاقات خواهند کرد، \"فقط انجامش بده، انجامش بده، انجامش بده، انجامش بده\"، نمایش را تماشا کن، نمایش را تماشا کن، و غیره، هر کدام طعم خاص خود را دارند. برخی از صحنه‌ها دارای سبک‌های منحصربه‌فردی هستند، مانند صحنه بین معبد سیزدهم غربی و پنج معبد، که به دو نیمه تقسیم می‌شود، با یک اتاق تئاتر در وسط، جلو و پشت صحنه می‌توانند همزمان اجرا کنند در دو سالن نمایشنامه های مورد علاقه خود را انتخاب می کنند. با توسعه فعالیت‌های اپرا در جیانگ سو و ژجیانگ، استعدادهای اپرا در هر دو سوی رودخانه‌های یائو و جیانگ سو در تاریخ ظهور کرده‌اند. لو تیانچنگ در جوانی به آفرینش درام پرداخت و ده ها اثر افسانه ای و نمایشی نوشت و یک تک نگاری «کوپین» درباره نویسندگان افسانه ای نوشت. این کتاب پیشگام نقد نمایشنامه بود و جامع ترین مجموعه نمایشنامه و نمایشنامه نویس آن زمان بود. یه شیانزو پدرشوهری هوانگ زونگشی بود. در سلسله چینگ، نمایشنامه نویسان یائو مانند هوانگ بایگو و ژو کین نیز در دنیای تئاتر وجود داشتند. علاوه بر نویسندگان اپرا، خوانندگان اپرا نیز در تاریخ یویائو مشهور هستند. \"Ci Jie\" از سلسله مینگ یک بار شخص دونگ لوان را ضبط کرد. ژانگ دای که در اواخر سلسله مینگ و اوایل سلسله چینگ می نوشت، در مجموعه مقالات «خاطرات رویایی تائوآن» نیز درباره وضعیت بازیگر زن ژو چوشنگ چنین نوشت: «آقای یائو ییچنگ از سلسله سیمینگ خیلی خوب بود. در موسیقی و ریتم، و او می توانست به فن بیان با دانش آموزان چو توجه کند، و این فوق العاده و معقول بود... ... اگرچه معلم قدیمی کونشان آن را به دقت تقلید می کرد، اما نمی توانست جزئیاتی به آن اضافه کند. یویائو زادگاه کوک یویائو، یکی از \"چهار آهنگ اصلی\" اپرای جنوب در سلسله یوان و مینگ است. در دوره جیاجینگ سلسله مینگ، لهجه یویائو نه تنها در یوئه رایج بود، بلکه به چانگژو، ژنجیانگ، یانگژو، ژوژو در جیانگ سو و گویچی و دانگتو در آنهویی گسترش یافت. ویژگی آن این است که ساختار ترکیبی از نغمات و پای، بدون استفاده از سازهای ارکستر، تنها با استفاده از طبل، و آواز خواندن به شیوه ای سفید و غلتکی، آهنگ ها و اشعار افسانه ای را رایج می کند، بنابراین برای مردم عادی آسان است قبول کن. آهنگ Yuyao برای صدها سال محبوب بود و تنها در اواخر سلسله مینگ و اوایل سلسله چینگ ناپدید شد. تأثیر مهمی در توسعه بسیاری از سبک ها و انواع اپرای جنوب داشته است.

　　余姚，是一块丰饶的文化土壤，戏曲历史源远流长。早在先秦时期，姚江一带已经出现了图腾崇拜和傩舞表演。汉代，角抵 戏、傀儡戏由宫廷流传至民间，经广收并蓄，几度发展，被称为"百戏"。百戏代表作当称《东海黄公》。《东海黄公》系浙东民间传说，经民间艺人 加工逐渐形成表演节目，成为姚江一带广大民众的重要娱乐形式。唐代参军戏大盛，由绍兴流入余姚。宋代戏文产生后，长期在江南民间 流传。当时姚江两岸庙会、宗祠、勾栏、瓦舍兴盛，戏文演出风靡余姚城乡，诸般技艺名噪一时。明初南戏盛行，余姚及其相邻地区戏曲十分繁荣。明代陆容的《菽园杂 记》记载："嘉兴之海盐，绍兴之余姚，宁波之慈溪，台州之黄岩，温州之 永嘉，皆有习为优者，名日'戏文子弟'，虽良家子亦不耻为之。"清中叶以后，演剧活动更为频繁，全年演出不断。如正月灯头戏，二月 芦城庙会观音戏，三月东岳巡游庙会戏，四月演"甲戏"，五月关帝神庙会 戏，六月龙王戏，七月演昏戏（即"目连戏"），八月搭"河台"，九月迎城 隍演出，十月绪山庙庙会戏。冬至演唱堂戏，也称"冬至戏"。此外，还有 迎将军菩萨的蚱蜢戏，保护耕牛的牛太平戏，以及青苗戏、封山戏、还愿戏 等。黄宗羲在《姚江春社赋》中记述庙会情景时写道："岁丙寅，余以先忠 端公入祀乡贤，留城数日，值赛神之会，举国狂游......虞初故事，院本俗演，改陆从舟，施轮暗转，弧鹘旦末，乐工不选，乃命稚女充赋，粉子蒙遣，沤珠槿艳，神心缱绻，至若夜以继昼......"此时演出的除昆剧外，还有调腔、乱弹、目连戏以及各种说唱曲艺、民 间社火等，其中又以乱弹班（绍兴大班）的演出最多。因演戏需要，各地庙宇都有固定的万年戏台，村村几乎都有晒谷场可搭 供演出的草台。据不完全统计，到1949年，余姚全境有寺庙、祠堂等专供戏 班演出的固定戏台一百七十五座，其中著名的有始建于南宋的鹿亭中村仙圣 庙戏台，斗拱挑檐，藻井蟠龙，建筑精巧而有特色。各地戏台大都有戏联，如"忠孝节义须著眼，风花雪月不存心"，"但凭能算能谋看下去终无结果，毕竟好心好报做将来总有团圆"，"做做做戏做做做，看看看戏看看看"等，各具风味。有的戏台款式独特，如西十三渡财神殿和五圣殿之间的戏台，一分两半，中间是戏房，前后台可同时演戏，供两殿观众分别选择自己爱 看的剧目，可见余姚古时对演戏场所设计之讲究。随着江浙一带戏曲活动的开展，姚江两岸在历史上戏曲人才辈出，其中 突出的有戏曲理论家和剧作家吕天成、叶宪祖等。吕天成弱冠之年便从事戏剧创作，撰写传奇、杂剧作品不下数十种，并 著有评论传奇作家的专著《曲品》。此书开创剧评先河，系当时收集剧目和 剧作家最多、内容最丰富的评论集。叶宪祖是黄宗羲的岳父，万历年间进士，作品有传奇、杂剧、诗文集等 多种。到了清代，剧坛又有黄百谷、徐沁等姚籍剧作家，此类戏剧人才的优势 _直延伸到近代。除戏曲作家外，戏曲演唱家在余姚的历史上也不乏名人。明代李开先的 《词谑》中曾记载了余姚名伎董鸾其人，他是昆山腔创始人之一，魏良辅的 同辈曲家，善弦索弹唱，《词谑》中说"鸾则妆生，做手尤高"。明末清初 的张岱在散文集《陶庵梦忆》中，也写到女戏子朱楚生的情况："盖四明姚 益诚先生精音律，尝与楚生辈讲究关节，妙入情理......虽昆山老教师细细摹 拟，断不能加其毫末也。"余姚是元明时期南戏"四大声腔"之一余姚腔的发源地。明嘉靖年间，余姚腔不但在越地盛行，还外传流行于江苏的常州、镇江、扬州、徐州以及 安徽的贵池、当涂等地。它的特点是曲牌联套体结构，不用管弦，只用鼓板，滚白滚唱，将传奇曲词通俗化，所以平民百姓易于接受。余姚腔曾风靡数 百载，至明末清初才消失。它对南方戏曲诸多声腔、剧种的发展都产生过重 要影响。